Szukaj na tym blogu

piątek, 21 grudnia 2018

Anizokoria – problem kocich oczu


Uwielbiam patrzeć w kocie oczy. Hipnotyzujące, kryjące tajemnice, wiele mówiące na temat zamiarów mruczka czy jego nastawienia w danej chwili. U zdrowego kota źrenice mają równe wymiary i jednakowo się poszerzają oraz zwężają pod wpływem światła. Jeśli więc zauważasz różnice w ich rozmiarach – koniecznie zabierz kota do lekarza weterynarii!

Jako kocia właścicielka bardzo dbam o dobrą kondycję i zdrowie moich podopiecznych. To samo zawsze doradzam osobom, które zwracają się do mnie z prośbą o dobór karmy czy akcesoriów dla mruczków. Część osób wspomina czasem o niepokojących objawach, które – prócz tego, że występują – nie dają dodatkowych powodów do obaw. Należy do nich też anizokoria, czyli różnica w rozmiarze źrenic.


Co powinno nas zaniepokoić?
Każdy zdrowy kot ma dwie źrenice pionowe, które zwężają się w ostrym świetle i poszerzają, gdy światło jest gorsze albo kot np. zaczyna polować. Związane jest to z naturalnym przystosowaniem tych małych drapieżników do życia blisko ziemi i polowania przez całą dobę. Tak zbudowane źrenice pozwalają kotu dobrze widzieć nocą i za dnia, a także dają sporą ostrość nawet przy daleko położonych obiektach. Zaniepokoić nas powinny:
- różne rozmiary źrenic kota, obserwowane w dowolnym świetle;
- różnice w zwężaniu się źrenic przy ostrym świetle;
- różnice w rozszerzaniu się źrenic przy gorszym oświetleniu.
Krótko mówiąc: każda anomalia prócz równych źrenic jest niepokojąca.

Problemy okulistyczne
Zdarza się, że anizokoria jest spowodowana przez problemy ze wzrokiem. Dotyczy to zwłaszcza starszych kotów, które cierpią np. na jaskrę. Bardzo często przy tej chorobie występują też dodatkowe objawy, jak np. zmiana położenia jednego oka związana z wysokim ciśnieniem. Zdarza się, że i inne problemy okulistyczne powodują nierówne źrenice u kota. Może to być uraz rogówki, choroba siatkówki. Czasami anizokoria dotyczy kotów młodych, zwłaszcza gdy mowa o wrodzonych wadach. Z kolei np. atrofia tęczówki związana z anizokorią występuje głównie u kotów w podeszłym wieku jako jeden z procesów starzenia się. W przypadku podejrzenia takich zmian nasz lekarz weterynarii prawdopodobnie skieruje nas do kociego okulisty, który z pomocą specjalistycznego sprzętu oceni, na czym polega problem. Przedtem jednak czeka nas standardowa wizyta z podstawowym badaniem.

Problemy pokarmowe
Niekiedy anizokoria związana jest z problemami… gastrycznymi. Dotyczy to przede wszystkim przypadków zatruć u kotów. Jeśli kot zjadł coś, czego nie powinien – a zwłaszcza, gdy zrobił to, wychodząc bez naszej kontroli – anizokoria może być jednym z pierwszych objawów neurologicznych zatrucia. Zazwyczaj występują szybko również wymioty,  biegunki, drgawki, utrata przytomności, ślinienie, a nawet krwawienie z różnych otworów w ciele. Wizyta u weterynarza powinna być w tym przypadku naszym priorytetem. Zdarza się jednak, że przyczyna narasta stopniowo – są nią oczywiście pasożyty. Zatrucie organizmu wydzielanymi przez nie substancjami może objawiać się właśnie nierównością źrenic u kota.

Choroby nowotworowe, neurologiczne i wirusowe

Niestety, często też nierówne źrenice u kota występują jako jeden z objawów poważnych schorzeń, które bywają trudne w leczeniu. Dotyczy to przede wszystkim nowotworów ucha i mózgu, a w parze z anizokorią mogą pojawić się zaburzenia równowagi czy nagłe zmiany w zachowaniu. Czasami na skutek urazów rozwijają się zaburzenia neurologiczne. Może to zdarzyć się choćby w przypadku wstrząśnienia mózgu, gdy kot zechce zapolować na ptaki… po drugiej stronie szyby. Również jeśli mruczek uległ wypadkowi, np. komunikacyjnemu, upadkowi z dużej wysokości albo urazowi wskutek ucieczki przed psem czy innym zwierzęciem, może dojść do uszkodzeń kręgów, rdzenia kręgowego czy nerwów w obręczy barkowej. Z tego powodu wizyta u weterynarza jest koniecznością – im szybciej od zauważenia nierównych źrenic u kota, tym lepiej.
Warto wiedzieć, że anizokoria może być też objawem kociej białaczki. To bardzo istotne, aby szybko udać się w razie jej wystąpienia do gabinetu. W innym przypadku ryzykujemy nie tylko zdrowiem, ale i życiem kota.

Anizokoria – leczenie
W zasadzie anizokoria sama w sobie nie jest leczona, bo nie jest też chorobą, a jedynie objawem jakichś nieprawidłowości w kocim organizmie. Z tego powodu istotne jest, aby lekarz weterynarii dobrze zdiagnozował problem. Potrzebne są do tego nie tylko badania (krew, badania okulistyczne, testy neurologiczne, na choroby zakaźne), ale również wywiad z opiekunem. Zazwyczaj na początku weterynarz ocenia, czy nierówne źrenice u kota powodują u niego ból. Jeśli tak, priorytetem jest zniwelowanie tego objawu, bo może utrudniać diagnozę. Jest jeszcze jeden powód: anizokoria, której przyczyna nie jest leczona, prowadzi zwykle do trwałego uszkodzenia kociego wzroku. Dlatego, jeśli patrzysz kotu głęboko w oczy i widzisz tam coś niepokojącego, zabierz go na wizytę do zaufanego lekarza weterynarii.

sobota, 1 grudnia 2018

Pies na wystawie – o czym warto pamiętać?


  Część moich klientów regularnie jeździ z czworonogami na wystawy. Dla niektórych to wręcz chleb powszedni, zwłaszcza gdy prowadzą znane i cenione hodowle, wnoszące sporo do rozwoju rasy. Inni z kolei dopiero po raz pierwszy udają się do oceny ze swoim psem. No i jest jeszcze grupa wielbicieli czworonogów, którzy na wystawę wybierają się po prostu popatrzeć na nie, wybrać rasę, która przypadnie im do gustu czy porozmawiać z hodowcami.

Wszystkie te osoby są na wystawie z jednego powodu: psów. To właśnie czworonogi są tego dnia najważniejsze, o czym trzeba pamiętać zarówno podczas etapu przygotowań, jak również już na miejscu. Oto zbiór najważniejszych informacji z mojego punktu widzenia.

Pies na wystawie – niezbędny sprzęt
Zanim jeszcze wybierzemy się na wystawę z psem, warto zainwestować w odpowiedni sprzęt. Przydatna będzie przede wszystkim ringówka, która powinna być najlepiej schludna, prosta i dostosowana kolorem do psiej sierści. Warto zabrać ze sobą również specjalną opaskę na rękę bądź foliową kieszonkę na numerek startowy, który wydawany jest na ringach. Z oczywistych rzeczy – nie można zapomnieć o dokumentach oraz książeczce zdrowia psa czy paszporcie. Niezbędne będą również miska oraz woda dla czworonoga i woreczki na kupy, które pozwolą posprzątać po nim nieczystości, zarówno w przypadku wystawy plenerowej, jak też halowej. Na teren wystawy psa wprowadzamy na smyczy i obroży czy szelkach, zależnie od indywidualnych preferencji.

Co warto jeszcze mieć?


Istnieją jeszcze rzeczy, które można mieć ze sobą, ale nie są konieczne. Będą to:
- mały woreczek na smakołyki oraz miękkie, smakujące psu i sprawdzone już wcześniej przysmaki do nagradzania i motywowania;
- klatka kennelowa albo transporter, zwłaszcza jeśli planujemy przebywać na wystawie nieco dłużej czy mamy ze sobą kilka psów;
- latem – mata chłodząca, dzięki której w klatce będzie panował przyjemny chłód, a także namiot czy parasol na wystawę plenerową;
- ulubiony psi koc, który pozwoli nie tylko okryć klatkę od ciekawskich spojrzeń czy nieprzyjacielskich czworonogów, ale też da psu poczucie bezpieczeństwa;
- chusteczki – mokre i suche – na nagłe wypadki;
- akcesoria do czesania i pielęgnacji, w tym stolik groomerski, jeśli tego wymaga dana rasa;
- krzesełko turystyczne dla właściciela psa czy osoby towarzyszącej, pozwalające wygodnie przetrwać czas oczekiwania na wejście na ring.

Trening i przygotowanie przed wystawą
Oczywiście każdy wystawca przed zgłoszeniem na wystawę stara się trenować ze swoim psem ładną prezentację, czyli chodzenie na ringówce, pozycję wystawową czy dotykanie przez obce osoby. To ostatnie jest istotne zwłaszcza w przypadku psów z natury nieufnych – sprawia, że sędzia bez problemu może sprawdzić im uzębienie czy obecność obu jąder u psów.
Przed wystawą należy upewnić się, że pies jest oznakowany w sposób pozwalający na jego szybką identyfikację. Sprawdzi się zarówno tatuaż, jak również – o wiele lepiej, bo też na wystawach zagranicznych – chip. Prócz tego w książeczce powinien znaleźć się wpis o aktualnym szczepieniu przeciwko wściekliźnie. Bardzo istotne jest, aby zadbać o wszystkie niezbędne szczepienia, bo nieraz zdarzało się, że po wystawie psy chorowały np. na kaszel kennelowy – choć przedtem nie miały żadnych objawów. Co więcej, chory pies nie przejdzie kontroli weterynaryjnej i nie może wziąć udziału w wystawie.
Do przygotowań warto dodać też zabiegi groomerskie. Zależnie od rasy czy naszego doświadczenia, możemy wykonać je samodzielnie albo zaprowadzić psa do salonu. Najkorzystniej będzie oddać psa (szczególnie rasy ozdobnej, wymagającej strzyżenia w specyficzny sposób) w ręce kogoś, kto zna wzorcowe fryzury i jest doświadczony w ich wykonywaniu.

A co na wystawie?
Przede wszystkim warto zadbać o komfort psa. Jeśli się stresuje czy jest to jego pierwszy raz, spróbujmy ograniczyć przebywanie na wystawie do niezbędnego minimum, stopniowo wprowadzając czworonoga w nową sytuację.
W przypadku suczek ważne jest, aby na wystawę trafić w czasie wolnym od cieczki. Jeśli przypadkowo stanie się inaczej, wypada zadbać o komfort innych psów, zwłaszcza samców, które mogą bardzo nakręcić się zapachem suczki, co wpływa na ich prezentację. Dobrą praktyką jest zatrzymanie się z suczką na uboczu oraz spryskanie jej neutralizatorem zapachów przed wejściem na ring.
Warto powstrzymać czworonoga przed witaniem się z absolutnie każdym psem oraz np. piciem wody z ogólnie dostępnej miski, co zapobiegnie kłopotliwym sytuacjom czy potencjalnym problemom zdrowotnym. Odwiedzający wystawę powinni powstrzymać się od dotykania wszystkich psów z tego samego powodu; alternatywnie mogą zadbać o wzmożoną higienę, bo chodzi również o przenoszenie zapachów np. suczek na psy, które dopiero czekają na wejście na ring.

Przy odpowiednim przygotowaniu i nastawieniu wystawa psów może być świetną okazją do nawiązania znajomości i znalezienia osobników do poprawy cech rasy. Warto zadbać głównie o komfort czworonoga oraz jego bezpieczeństwo.


Jeśli wybieracie się na wystawę jako oglądający jest to także doskonała okazja aby poznać i spróbować nowości na rynku karm. Na wystawach często pojawią się importerzy i producenci karm i kosmetyków. Odbywają się pokazy a na stoiskach można uzyskać porady żywieniowe a hodowcy mogą liczyć na interesujące rabaty. Ja najczęściej bywam na wrocławskich wystawach kotów rasowych w Hali Stulecia jako gość na stoisku marki Canagan.

niedziela, 18 listopada 2018

Zwisający brzuch u kota – czy mój kot jest gruby?



To pytanie zadaje sobie wielu opiekunów kotów, zwłaszcza tych, którzy dbają o ich dobrą formę fizyczną i prawidłową wagę. Właściciele, zaniepokojeni zwisającym z brzucha fałdem skórnym, często idą do weterynarza albo pytają mnie w sklepie, czy jest to coś, z czym można sobie poradzić np. zmianą kociej diety. Też kiedyś martwił mnie ten temat bo dwa z czterech moich kotów mają zwisający brzuch. Najstarsza Wandzia jest bardzo dobrym przykładem. Kocica ma około sześciu lat, patrząc na nią od góry ma prawidłową budowę ciała. Fałd pojawił się u niej mniej więcej w wieku dwóch lat i z wiekiem się powiększa.

Dobrze jest wiedzieć, że w zwisający brzuch wyposażyła naszego kota… sprytna Matka Natura. Praktycznie większość mruczków ma bowiem ten irytujący opiekunów, a niekiedy i nieestetyczny fałd skórny po to, aby zwiększyć swoje szanse na przeżycie. Oczywiście, obecnie koty są udomowione, dlatego u tych niewychodzących jego zastosowanie jest ograniczone. Niemniej – nie jest to nic groźnego. A jeśli chcesz wiedzieć więcej, zapraszam Cię do wpisu.

Fałda pod brzuchem – co to jest?
Charakterystyczny, zwisający brzuch u kota ma swoją angielską nazwę primordial pouch. W rzeczywistości nie ma mowy o tym, że zwisa cały brzuch. Jest to po prostu fałda luźnej skóry pokrytej futrem, czasem wypełnionej dodatkową tkanką tłuszczową. Zazwyczaj najbardziej widoczna jest między pachwinami tylnych łap, gdzie podczas ruchu porusza się na boki. W rzeczywistości może ciągnąć się przez cały koci brzuch.

Czy każdy kot ma tę fałdę?
W zasadzie nie. Istnieją rasy, w przypadku których można mówić o większych predyspozycjach do ich powstawania; są to na przykład bengale, choć rasa ta przecież kojarzy się większości kociarzy ze zwierzętami zgrabnymi i szczupłymi. U niektórych ras fałd ten jest jedną z cech charakterystycznych. Zazwyczaj to, czy obwisła skóra u kota występuje, wynika wyłącznie z predyspozycji genetycznych. Osobnicza jest też kwestia wyglądu fałdy – może być ona bardziej albo mniej wyeksponowana.

Czy mój kot jest gruby?
Jak napisałam już wcześniej, nie ma bezpośredniego związku między kocią wagą a występowaniem fałdy, choć u kotów z nadwagą może być ona bardziej widoczna – zaraz dowiecie się, dlaczego. Możecie jednak odetchnąć z ulgą, bo to, że u kota pojawiła się obwisła skóra pod brzuchem nie oznacza, że musi on natychmiast schudnąć. Nie jest to też efekt schudnięcia. Według niektórych naukowców może istnieć związek między znacznym uwydatnieniem fałdy a utratą tkanki mięśniowej, na przykład w związku z kontuzją i zmniejszeniem ilości ruchu.

Sterylizacja a primordial pouch
Wielu właścicieli kotów, którzy zauważają taką fałdę u swoich podopiecznym, w rozmowach ze mną oskarża o jej powstanie zabieg sterylizacji, zwłaszcza w przypadku kotek. Pojawił się nawet termin „worek kastrata”! Dobrze jest wiedzieć, że nie zaobserwowano żadnego związku między pojawieniem się fałdy a prawidłowo przeprowadzonym zabiegiem sterylizacji. Dlaczego więc tak wielu opiekunów wiąże ze sobą te dwa fakty? Odpowiedź jest, moim zdaniem, prosta: zwisający brzuch u kota, uwarunkowany genetycznie, pojawia się dopiero po osiągnięciu przez niego dojrzałości. U kociąt, które stale rosną, często jest on niewidoczny. Z drugiej strony zabieg sterylizacji wykonywany jest często dość wcześnie, dlatego fałda – w naturalny sposób – pojawia się dopiero po nim.

Po co kot ma zwisający brzuch?
Tutaj teorii jest kilka. Oto one:
1. Przede wszystkim primordial pouch jest anatomiczną zmianą typową dla kotowatych
żyjących dziko. Możemy zaobserwować taką fałdę m.in. u lwów czy lampartów. Według naukowców, fałda ta jest bardzo ważna, ponieważ zwiększa szanse na przeżycie. Luźna skóra ma chronić narządy wewnętrzne przed uszkodzeniem w czasie walki o terytorium czy dominację w stadzie – działa to na zasadzie amortyzacji. Jest też elastyczna, przez co przeciwnikowi trudniej jest ją zranić pazurami albo złapać zębami. To ma znaczenie również w przypadku mniejszych kotowatych, które narażone są na kontakt z innymi drapieżnikami, mogącym chcieć je upolować jako ofiarę.

2. Zwisający brzuch u kota ma również związek z jego aktywnością i sposobem poruszania się. Dodatkowa skóra na brzuchu umożliwia kotu manewrowanie całym ciałem, przyjmowanie nietypowych pozycji podczas skoków czy wyskakiwanie w powietrze praktycznie w pionowej postawie. Po prostu – fałd ten daje więcej przestrzeni skórze i może się ona bardziej naciągać. Co istotne, bywa to pomocne przy rozmaitych zabiegach chirurgicznych wykonywanych w obszarze brzucha, np. sterylizacji. Dodatkowa skóra zapobiega zerwaniu szwów podczas skakania i kocich zabaw.

3. Według naukowców koty żyjące dziko nie jedzą regularnie, dlatego też potrzebują miejsca, aby rozciągnąć żołądek i jednorazowo zjeść więcej. Jedną z teorii przydatności zwisającego brzucha jest właśnie możliwość zrobienia zapasów, dzięki którym kot posila się większą zdobyczą, a potem przez dłuższy okres nie cierpi z powodu wygłodzenia. Z podobnego powodu w fałdzie tej ma się odkładać tkanka tłuszczowa na „chudy” czas.

Jak widać, obwisła skóra u kota nie jest chorobą ani żadną wadą; wręcz przeciwnie, ma wspomagać jego codzienne życie na wolności. U kotów domowych to zastosowanie nie jest tak istotne, ale powtarzam opiekunom kocim, że mogą spać spokojnie: ich kotu nic nie dolega!

poniedziałek, 29 października 2018

Integracja kota z psem - jak przebiega


Na pewno część z Was posiada tylko kota albo tylko psa i zastanawia się, czy możliwe byłoby adoptowanie drugiego zwierzaka innego gatunku. Od kilku miesięcy w moim sklepie mam okazję obserwować proces integracji maltańczyka należącego do jednej z pracownic z moimi kotami. Na tej podstawie chciałabym opisać Wam, jak ten proces przebiegał i na co warto zwrócić uwagę.

Żyć jak pies z kotem
integracja kota z psem

Integracja psa z kotem jest czymś, co warto przeprowadzić w zasadzie zawsze, gdy wprowadzamy do naszego domu nowego zwierzaka. Wiele jednak zależy od charakteru kota czy psa, bo każde zwierzę jest inne. Wśród opiekunów króluje przekonanie, że kot i pies nie mogą żyć ze sobą w zgodzie, zresztą o tym samym mówi powiedzenie „żyć jak pies z kotem”. Z drugiej strony coraz większa rzesza moich klientów ma w swoich domach przedstawicieli obu tych gatunków, którzy żyją ze sobą na ogół zgodnie.

Na początek, zanim zdecydujemy się na poszerzenie naszego stada o nowego kota czy psa, warto poznać powody, dla których zwierzęta mogą nie żyć ze sobą w zgodzie. Najczęściej są to:
- obrona otoczenia, która zdarza się tak u psów, jak i kotów, które dotychczas żyły w naszym domu jako jedyne zwierzaki,
- instynkt pogoni, który dotyczy przede wszystkim niektórych psów – bardzo pobudliwych czy przedstawicieli ras myśliwskich,
- przeszkody komunikacyjne, bo kot i pies porozumiewają się zupełnie inaczej i muszą nauczyć się ze sobą komunikować pomiędzy dwoma gatunkami, zarówno dźwiękami, jak i mową ciała,
- wcześniejsze doświadczenia, które sprawiają zazwyczaj, że to koty obawiają się psów,
- ciekawość, która sprawia, że np. pies chce podejść i obwąchać kota, a ten reaguje agresywnie ze strachu,
- indywidualny charakter danego zwierzaka i cechy takie jak niechęć do nowych znajomości, trudność w oswojeniu z nowymi osobnikami w otoczeniu (to dotyczy często też ludzi!) czy po prostu agresja,
- choroba jednego ze zwierzaków, zwłaszcza taka, która wywołuje ból, a nie została jeszcze zdiagnozowana.

Zanim zaczniemy integrację
Zanim przystąpimy do prób zapoznania i zaprzyjaźnienia ze sobą psa i kota, dobrze jest poczynić nieco przygotowań. Na początek sprawdzamy stan zdrowia obu zwierząt. To wbrew pozorom ważne, bo czasem zwierzak wydaje się być zdrowy, tymczasem w jego organizmie coś jest nie tak. W takiej sytuacji stres związany z integracją może nasilić objawy choroby, ale również samo zapoznanie będzie utrudnione np. z powodu bólu.
Gdy mamy już pewność, że oba zwierzaki są zdrowe i w dobrej kondycji, powinniśmy zastanowić się, jaką mamy możliwość ich odizolowania. Zdarzają się oczywiście przypadki, że pies i kot poczują sympatię od pierwszego wejrzenia. Częściej jednak potrzebują czasu, aby się ze sobą oswoić i zostawianie ich w jednym pomieszczeniu bez możliwości oddzielenia np. na czas nieobecności czy wtedy, gdy zwierzak czuje dyskomfort, byłoby nieodpowiedzialne.
Na koniec dobrze jest przemyśleć swoje nastawienie. Bardzo ważne jest, aby opiekun był cierpliwy, zdecydowany, ale i pozytywnie nastawiony do integracji. Kot musi kojarzyć się psu pozytywnie – i odwrotnie. Pomocne może być zastosowanie feromonów w sprayu czy dyfuzorze, dzięki którym zwierzęta będą nieco bardziej rozluźnione.

Jak przebiega integracja?
To zależy często od samych zwierząt. Jeśli pies i kot nie wykazują agresji, są zaciekawione sobą, ale jednocześnie trochę się boją, wystarczy dać im czas. Nigdy nie próbujcie zapoznawać zwierząt na siłę, bo działa to wręcz odwrotnie! W przypadku, gdy z jednej strony pojawia się agresja, konieczna jest praca ze zwierzakiem, ale to już temat na osobny wpis.
Na początek warto do legowiska kota włożyć szmatkę z zapachem psa i odwrotnie. Dzięki temu zwierzaki poznają wzajemnie swój zapach, nie będzie on dla nich nowością, a przez to ekscytacja będzie mniejsza. Dobrą praktyką są kontrolowane spotkania, w czasie których zwierzęta mogą np. powąchać się przez kratkę w drzwiach albo specjalną bramkę. Jeśli i kot, i pies reagują dość spokojnie, możemy zapiąć je na smycze i stopniowo podchodzić do siebie coraz bliżej.
Tutaj chciałabym przypomnieć, że to, ile trwa integracja, zależy często od samych zwierząt. Może trwać kilka tygodni albo kilka miesięcy! Ważne, aby zwierzęta miały dobre skojarzenia z tych spotkań – bez przymusu, z pozytywnymi aspektami, np. pochwałami. Gdy kot i pies nieco się do siebie przyzwyczają, możemy spróbować wprowadzić jedzenie i smakołyki wydawane, gdy stoją koło siebie. Pamiętajmy jednak, że jedzenie i zabawki to często przyczyny konfliktów!


Na koniec dodam, że proces integracji po kilku miesiącach uważam za udany. Maltańczyk przyzwyczaił się do nowej przestrzeni i towarzystwa kotów. One z kolei zaakceptowały dziwnego kolegę, dzięki czemu zwierzęta żyją ze sobą bez nerwów i stresu. Doszliśmy nawet do etapu, w którym razem jedzą z postawionych obok siebie misek! Uważam to za duży sukces wynikający z cierpliwie i pozytywnie przeprowadzonej integracji. Tego i Wam życzę! Mieliście już okazję zapoznawać ze sobą psy i koty?